 
|
| Tüm Hikayeler | Favorilerine Ekle | Yazdır | Tavsiye Et | Hit : [ 615 ] | Oylayan : [ 2 ] |
| Damla damla içime akan acı |
 |
|
Hep bir yanında eksikligini hissettigi bir şeyleri vardı.Neydi o şeyler?Ne arıyordu ne bulamıyordu?O da bilmiyordu sanki.Zaten bilse,parçaları her bir yana dagılmış olan hayatının anlamını çözmüş olacaktı. Hep hep bir eksiklik hissediyordu yosun tutmuş yüreginin kuytu bir köşesinde.Ne acısı tam acı,ne mutlulugu tam bir mutluluktu.Aglamak istese,gözlerinin pınarından yaşlar delicesine akamıyordu,gülse hep tebessümü yarım kalıyor,gül yanagındaki minik gamzeler hayat bulamıyordu canda. İnsanın içini ısıtan o kömür karası gözlerine derince bakıldıgında ruhuna dogru akan bir acı vardı,titretiyordu bedenini,tarifi olmayan bir şekilde damla damla kanına zehir akıtıyordu sanki. Çok suskundu insanı korkutacak derece.Dudakları hayat belirtisi dahi vermiyordu.Ama öyle şeyler anlatıyordu ki o suskun dudaklar belki konuşsa bu kadar anlatamazdı acısını,eksikligini.Tek bedende çift ruh taşıyordu.Dilde gerçek özde gerçek olmayan bu dünyadaki ruhu çok karamsardı ama asıl gerçek olan ruhi dünyasında ondan neşelisi,ondan mutlusu yoktu . Zıtlıkların savaşını tek beden kaldıramıyordu bazen.Bir kat daha güçsüz düşüyordu güçsüz bedeni,bin parçaya ayrılmış ruhu.Taşıyamıyordu belki tek bedende çift ruhu ,ondandı eksikligi,ondandı hiç arayışının bitmemesi. Sessiz nagmeler,sessizce,suskun dudaklarından dökülüyordu öylesine.İnce ince yakıyordu dinleyenin kalbini,küle dönüştürüyordu.Eline dokunsan o an sanki bir girdap gibi içine çekip,kendi dünyasına götürecekmiş gibi geliyordu.Ruhunun buzlugu bedenine de yansımıştı,ölünün bedeninden daha soguk bir bedeni,ölüden daha hissiz bir hali vardı.Acaba hayata isyanını böyle mi ifade ediyordu?Öyle bir bakışı vardı ki insan bir baktımı bir daha bakmaya çekiniyordu. Bir anda kendimi hissiz,bedenimi ondan daha soguk buldum,onla tek farkımız,gözlerimden yanaklarıma çılgıncasına akan gözyaşlarımdı.Yatagımdan sessizce kalktım,her yer zifiri karanlıktı ama kömür karası gözleri,gözlerimin önündeydi.Gözlerimde ise hala yaş.Korku degildi beni böyle aglatan,elbisesinin beyazlıgı haricinde her tarafı karalara bürünmüş olan bu insanın yıllarca çekmiş oldugu acıyı,yarım bir yaşamı saniyelik dahi olsa bedenimin her bir hücresinde hissetmiş olmamdı. |
|
| Facebookta Paylaş |
Favori
Facebook
Google
Myspace
Yahoo
Twitter
Mixx
Stumbleupon
Delicious| Yorum yaz... | |
 |
|
